Mittwoch, 31. August 2011

categorisatie en abstractie als executieve functie.

Gezien categorisatie gelinkt wordt met integratie van functies als geheugen, perceptie en aandacht kan worden gezegd dat dit een hogere functie is. Categorisatie vanuit een dikkere conceptie kan op zich corrigerend werken maar werkt tot op bepaalde hoogte analogisch.

Deze redenering gaat in tegen semantische modellen die stellen dat concepten op zich de bouwstenen vormen van ons zijn of betekenisgevend apparaat.

Dit hoeft op zich niet zo te zijn, wel is er een specifieke dynamiek en verwerking die wordt verondersteld binnen sociale cognitie. Deze verwerking wordt verondersteld als een eindproduct dat naar het bewustzijn kan overgaan.

De eigenheid van een categorie zit hem niet in essentie in categorieën van concepten als concepten maar als concepten als gegevenheden. Het tabula rasa idee wordt hier tot bepaalde hoogte beperkt.

De executieve functies kunnen categorisatie als onafhankelijk aanwenden, bepaalde filosofische grondcategorieën kunnen hierbij een rol spelen maar zijn op zich geen resultaat van categorisatie op zich.

Door het concept van motieven te gebruiken worden deze grondcategorieën reeds onbewust gebruikt, ik denk hierbij aan tijd en plaats bijvoorbeeld. Wat anders niet het geval is.

Bij goede executieve functies lijken deze ook aanwezig bij bewustzijn, bij slechte executieve functies minder. Dit dient uiteraard als een sociaal en cultureel gegeven gezien worden.

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen