Montag, 5. März 2012

de trap naar verandering in slow-motion.

Verandering is slechts mogelijk bij het aanvaarden van wat is. In die zin kan je stellen dat zorg dragen om eerder met een betrokken instelling te maken heeft dan met een afzijdige en geïndividueerde. De dingen zijn beter geworden en dat brengt met zich mee dat mensen minder zorg om elkaar dragen. Wat dus niet wil zeggen dat het niet beter kan, dat er geen potentieel aanwezig is. Vreemd genoeg lijkt het zo te zijn dat het verwerven van potentieel ervoor zorgt dat we dit wensen te behouden en niet zo zeer wensen te veranderen of riskeren kwijt te spelen.

We willen alsmaar meer is op zich een relatief gegeven wat misschien wel telt voor dingen als geld maar op zich gedreven is door dierlijke verlangens en dus moeilijk naar het sublieme te vertalen is. Het mens zijn ligt hem in het benut van onze ziel, niet zo zeer van onze verlangens. Eens individuatie is bereikt op dit gebied heeft het weinig zin om meer te geven dan nodig, om meer zorg te dragen dan nodig. Wat nodig is bepaal je zelf in veel aspecten, er is geen nood naar ideologie.

Ik vind het jammer dat de mensen die het meeste geven om elkaar vaak (maar niet altijd) het hardste zijn in de praktijk. Dit is een wereld van liefde en haat. Van het externe dat zich hervertaalt in menselijk gevoel. Niet zo zeer in het dierlijke verlangen dat ons allen grondt. Liefde gaat vrijwel altijd samen met onzekerheid of angst. Of het nu om een discrepantie gaat van het dierlijk verlangen met de humane ziel, of om het aanvoelen van het bestaan van de ander vanwege een "gecultiveerd" gevoel van liefde. Het laatste is veel bewuster dan het eerste, intentioneler ook. Meer afgelijnd, stereotiepen kunnen een hierbij diepere cognitieve verwerking veronderstellen, ze worden een keuze. Men kan dit zien binnen een kader van persoonlijkheid. Al kan deze verwerking misschien in veel gevallen in geringe mate worden toegepast en het automatisme kan de bovenhand krijgen. Onze handelingen bepalen ons zijn, doch diep in ons blijft er een conflict bestaan tussen het dierlijke en menselijke. Persoonlijkheid is nooit finaal en altijd actualiserende act. La vie est "juste" une comedie. In wezen is humaniteit vooral het creëren van een manier van communicatie en samenwerking. Een kader om in te leven. Met als draad doorheen het verhaal: eerst zien en dan geloven.

Het creëren van een betere wereld vraagt enige tegendraadsheid tegenover de wereld an sich, tegen het verstand, tegen de ziel. Ja, ook tegen de humaniteit, hoewel op die manier de humaniteit juist wordt aangewakkerd en uitgedaagd.

De vrijheid van de anarchie is in wezen een onverschilligheid tegenover de wereld die ervoor zorgt dat forcering gebannen wordt en de wereld op eigen adem een leven kan leiden. Leven "voor" een dergelijke groepering is in wezen een tegenspreken van je eigen angst en keuze. Het is een leven met de ander voor de ander. Leven "in" dergelijke groepering is één van vrije zelfcontrole gebaseerd op democratische principes. Autoritaire macht wordt beperkt tot het noodzakelijke en "niets krijgt" wordingskracht. Wat is blijft een onvoldongen feit, een mysterie, een onwetendheid. Wie je bent als natuur en wie je bent in het recent verleden (het heden zoals we het kennen) krijgt de bovenhand. We doen het allemaal zelf.

Het is de opwaartse beweging van het leven, de trap naar verandering in slow-motion.

Mira - Opgetut (lyrics)

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen