Samstag, 17. März 2012

liefde is niet iets universeel.

Wanneer je het karakter van liefde nagaat is het niet iets dat universeel is. Universele liefde is een fabricaat van het verstand, van de humaniteit. Doch worden de klassieke eigenschappen (liefde is een gevoel, door zowel biologie als cultuur ingezet) hierbij voor een stuk niet in rekening genomen.

Liefde is een specifiekmaker en staat niet helemaal los van andere gevoelens. Bij het liefhebben wordt het universele ontkent, liefde is, het is ontologisch, niet zozeer ontisch. Liefde is niet gebaseerd op mogelijkheden in de toekomst. Het is alleen gebaseerd op vernauwing van de geest en het gevoel naar een weg van zijn.

Waar universaliteit in wezen in gang wordt gezet door haat, wordt uniciteit geëerd en betracht door liefde. Het zondert af, het geeft in.

Liefde is geen ideologie, liefde is secundair, het ontkent wat algemeen is en maakt de dialectiek tussen twijfel en conclusie één. Liefde is intuïtie, liefde is vergankelijkheid.

Losstaand en dicht waar nodig. Liefde is het licht in de duisternis, liefde is cultureel gevoel. Liefde is pathetisch en helend tegelijk. Liefde kent geen grenzen voorzover het object dit toelaat. Voorzover de ziel het gevoel verstaat. Liefde is niet in te denken zonder natuur én cultuur. Het eerste als bron, de tweede als leiddraad.

Wanneer de draad kwijt is, komt men niet tot de bron.

Liefde is.

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen