Samstag, 17. März 2012

de tragedie van het verleden.


Veel filosofen gebruiken hun eigen leven om hun filosofie te ontwikkelen. Eigen aan dit fenomeen is dat tijd erg belangrijk wordt. Men dient rekening te houden met de eigen tijdelijkheid en formuleert hiervoor thema's die belangrijk zijn. Een belangrijk kenmerk voor tijdelijkheid als zodanig en het heden meer specifiek is het gegeven dat elk moment erkenningswaarde heeft. Er wordt dus met andere woorden gevolg gegeven aan wat er gebeurt.

Op deze manier krijgt de ervaring meer geldingskracht en wordt er principaal op Dasein gefundeerd in de conceptie van de realiteit. Wat de methode met voorkeur is om het zijn te weten te komen. Het Dasein is altijd een antwoord op de toekomst en bij gevolg wordt men niet verstard in het heden. Het verleden wordt onderverdeeld in zaken die af zijn en zaken die nief af zijn. Het verleden dat niet af is is in wezen niet behorend tot het verleden.

Plato heeft gesteld dat niets binnen een werk ooit echt af is, op die manier blijft filosofie natuurlijk levend en behoort het niet werkelijk tot het verleden. Al kan men stellen dat dat de pure ontologische oplossingen uit de metafysica hedendaagse geldingskracht hebben.

Doch deze zijn niet op de toekomst gericht dus daarmee kan bijgetreden worden dat deze stroming minder relevant is geworden. Doch betekent dit niet dat mits nodige "Verwindung" deze gegevenheden niet tot problemen te herleiden zijn en dus bruikbaar worden voor de toekomst.

De eigen eindigheid dwingt ons tot zaken die niet gericht zijn op de toekomst. Tenzij we onze eigen eindigheid slechts als een pas in een oneindige dans zien. If they want us to dance, now let's dance!

:Wumpscut - Draußen

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen