Mittwoch, 23. Mai 2012

speech-acts als substantie van de sociale wereld.

Vorige week vrijdag hadden we een professor te gast tijdens het seminarie van de onderzoeksgroep ECCO. Zijn naam is Luk Van Langenhove en hij had iets te vertellen over speech-acts. Deze professor is verbonden aan 'United Nations' en een relatief nieuwe universiteit te Brugge. Hij werkt ook nauw samen met Rom Harré.

In het begin van zijn betoog geeft hij reeds aan dat speech-acts kunnen bekeken worden als de atomen van communicatie. Meteen verbreedt hij zijn mogelijkheden en geeft door middel van de 'positioning theory" aan dat dit wijde gevolgen kan hebben. Hierbij benadrukkend dat cognitieve staten als actors kunnen bekeken worden.

Een speech-act is in wezen een linguistische unit die een zekere betekenis bevat. Welke gevolg kan hebben ('persecutionary force'). Macht is dus inherent hiermee gerelateerd juist om het effect dat macht van op afstand bepaalde gevolgen kan instantiëren. Zo zijn er drie manieren om iets te bewerkstelligen. Ten eerste kan je het doen, ten tweede kan je het vragen en ten derde kan je technologie gebruiken.

Speech-acts hebben in eerste instantie meestal een kort fysisch leven. Maar ze kunnen blijven bestaan door middel van het geheugen. Ze hebben het potentieel voor een intern leven. Wat op zich onafhankelijk is van de persoon. Opvallendheden hierbij zijn dat tijd en ruimte relatief zijn (andere tijd, andere ruimte) en dat er steeds meer speech-acts zijn in onze getechnologiseerde en meer talrijke wereld.

Naast macht zijn er meer specifiek ook constitutionerende feiten die gebaseerd zijn op overeenkomst. Voorbeelden zijn huwelijk en geld. Door deze afspraken kan men worden. Zo wordt een baby een persoon door onze intentie deze als een persoon te behandelen. Volgens prof Van Langenhove wordt onze gehele ontwikkeling bepaald door een vorm van imitatie.

In de plaats van tijd en ruimte als variabelen in relatie tot atomen, verlegt hij de verbanden naar personen en verhaallijnen die speech-acts bepalen. Er is dus geen sprake van een lineair verband. Spel is binnen deze interactie zeer belangrijk. Hierbij is reactie voornamelijk een keuze en geen wet. Dit maakt het een zeer moeilijk te bestuderen fenomeen. Doelstelling is echter wel door deze sociale wetenschap tot nieuwe inzichten te komen van biologische fenomenen.

Ik zie het inderdaad als iets zeer complex. Wat iemand zegt heeft vaak een zeer diepe betekenis al vormt het vaak de kunst om niet te onthullend over zichzelf te zijn. Mensen die dat wel doen hebben vaak te maken met een zich gevend zelf. Een conceptie van te staan zonder te overwinnen blijft een te verkiezen en de meest gezonde attitude. Dit is ook een weerspiegeling van de creatieve kracht in zich.

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen