Dienstag, 26. Juni 2012

emotie/gevoel als middel tot bewustzijn.

Hoe kom je tot het beste bewustzijn? Je zou kunnen stellen dat je het bewustzijn als zodanig kan doorgronden. In wezen is dit niet het punt dat Heidegger aanneemt. Volgens hem is emotie zeer belangrijk. Neem nu een emotie zoals verveling. Bij wat er ontstaat bij het zich focussen op een gevoel wordt er als het ware niet zozeer op het bewustzijn zelf nadruk gelegd maar op de sensaties, die de theorie van Kant volgend, kunnen vertaald worden in concepten. Dit zal uiteindelijk een veel betere bewustzijn met zich meebrengen door het feit dat er van onwaking sprake is. Het bewustzijn in actie is dus veel meer betekenisvol dan een analyse van bewustzijn is. Dit is natuurlijk relatief. Wel omdat ook dingen doen die je graag doet (in mindere of meerdere mate) ook gevoelsgeladen is. Zich focussen op gevoel brengt echter wel met zich mee dat intuïtie meer op de voorgrond komt te staan. Filosofie bevat veel intuïtie en ergens geeft Heidegger dus aan dat hoewel men ervan uitgaat dat psychologisch we de dingen als beter aanvoelen dan ze zijn (vermoedelijk niet zonder reden) dit Dasein toch een zijn uitlokt of doet ontwaken dat beter fundamenteel is dan de onderdrukking van gevoel. Dit is lijnrecht in tegenstelling met mijn opvatting dat altijd de moeilijkste beslissing maken veel gunstiger is (zeker op lange termijn) dan je gevoel volgen. Het wordt me zo toch wat te gemakkelijk. Ik heb anderzijds wel het verstandelijk gevoel dat ik te veel aan me laat voorbij gaan wanneer ik probeer te genieten. Al vormt dit wel een probleem, de onmogelijkheid om te genieten. Alles moet een doel hebben, alles moet zin hebben en passen in de puzzel. De dood lijkt hierbij totaal uit te bannen. Hoewel normen zich baseren op omgaan en vooral vermijden van "de dood" negeer ik hem en geef ik er hypersensitieve affectie aan. Mijn gedrag is dus zowel als te beschrijven als te normatief en te weinig. Er dient ooit iets te komen dat organisch is en dat is eigenlijk wel mogelijk. Hoewel ik ben opgevoed in vrije omstandigheden en met een moraal van hard werken. Die contradictie komt dus terug in mijn opvoeding. Die zeer idealistisch en verwaarlozend is tegelijkertijd. Ik ervaar ze toch sterk als een opvoeding van gevoel, sterke emotie (schaamte en schuld) bij alles wat je doet en vooral veel afkeuring voor wat je doet als anders en overdreven goedkeuring en irreäliteit voor wat overeenkomstig is. Dit gevoel is dus voor mij echt een kernaspect. Vreemd dat ik hier nu meer tot kom. Intellectualisering is goed doch het moet zich aansluiten bij de eigen intuïtie die dus zoals Kant stelt omgevingsgebonden is. Nu voel ik me gevangen. De situatie is gekenmerkt door hoge ideële eisen doch mogelijk projecteer ik dit, en tegelijk zijn er te redelijke eisen in verhouding met het thema op zich. In wezen laat ik me te veel door de afkeuring leiden en baseer ik me in mijn algemeen gedragspatroon te veel op korte termijn doelen die ik als lange termijn doelen interpreteer. Met logisch resultaat.

Ryan Huston - Do what you love

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen